Анлайн-дадатак да газеты
"Народная Воля"

6:00 6 студзеня 2017
14
Памер шрыфта

Гісторыя аб тым, чым скончылася чарговая спроба карэспандэнта “Народнай Волі” памыцца ў грамадскай лазні Самахвалавічаў, што пад Мінскам.

Пісаць пра тое, што жыхары гэтага аграгарадка пазбаўлены радасці наведваць грамадскую парыльню, дзе можна было б, не шкадуючы сіл, “апрацаваць” сябе бярозавым венікам, а пасля выпіць келіх свежага халоднага піва, “Народная Воля” пачала яшчэ гадоў пяць-шэсць таму. За гэты час газета разгарнула перад чытачамі цэлы “серыял” з артыкулаў на гэтую тэму. Каб не пераказваць ранейшыя публікацыі, скажу проста: грамадскай лазні ў Самахвалавічах як не было ў 2010-м, так няма і дагэтуль. Хаця ў мясцовым сельсавеце нас кожны раз запэўнівалі: маўляў, пытанне вось-вось вырашыцца. А пасля апошняй публікацыі “Памыўка ў ночвах” летам гэтага года рэдакцыя нават атрымала афіцыйны адказ з Мінскага райвыканкама: лазня будзе адрамантавана да 20 снежня 2016 года.

…Мой чарговы ваяж у Мінскі раён распачаўся з выкліку ў кабінет да галоўнага рэдактара, які з ходу працытаваў класіку савецкага кінематографа: “Кожны год 31 снежня мы з сябрамі ходзім у лазню, мы там мыемся…”. Зразумела, класіку не ведаць – грэх, таму я, узгадаўшы сюжэт фільма, падсвядома настроіўся на падарунак у выглядзе паездкі ну хоць бы ў Санкт-Пецярбург – менавіта ў гэты горад павінен быў вылятаць, адпарыўшыся ў лазні, герой Аляксандра Шырвіндта.

Рэдактар маіх чаканняў не падмануў – мяне чакала паездка. Праўда, зусім недалёка ад сталіцы – у тыя ж сумна вядомыя Самахвалавічы. “Едзь, Віталік, у мясцовую лазню, жадаю добра табе папарыцца. І Ката (прозвішча кіроўцы рэдакцыйнай машыны) памый”, – пажартаваў на дарожку шэф.

Аднапавярховы цагляны будынак самахвалавіцкай лазні мне сніцца ў кашмарах. Але загад кіраўніцтва ёсць загад кіраўніцтва. І вось я зноўку на месцы: Самахвалавічы, вуліца Паркавая. І вось ён – аднапавярховы паўзакінуты будынак былой грамадскай лазні. З зачыненымі наглуха дзвярыма і забітымі вокнамі. Ніякіх рухаў і нават слядоў таго, што тут вядуцца ці вяліся работы, якія набліжалі б дзень адкрыцця лазні, няма. Калі параўноўваць летнія і цяперашнія здымкі былой грамадскай лазні, дык два адрозненні ўсё ж такі знайшліся. Па-першае, пад дахам з’явіліся падцёкі ад вільгаці. Па-другое, на сцяне з’явіўся “смайлік” – усмешлівы твар, намаляваны чырвонай фарбай. Вось і ўсе змены. Застаецца ранейшае пытанне: калі ўсё ж у Самахвалавічах адкрыецца лазня?

За адказам на гэтае пытанне я накіраваўся ў мясцовы сельскі савет. Яго старшыня Уладзімір Локун чалавек хоць і заняты, але знайшоў некалькі хвілін для “Народнай Волі”.

– Ну што мне вам сказаць? Наш сельсавет цяпер не мае ніякага дачынення да будынка былой лазні, – паведаміў Уладзімір Уладзіміравіч. – Аб’ект быў перададзены на баланс жыллёва-камунальнай гаспадаркі Мінскага раённага выканаўчага камітэта. Наколькі я ведаю, гэтая лазня была прададзена праз аўкцыён прыватнай асобе. Пазней быў распрацаваны праект. І я яго на ўласныя вочы бачыў. Згодна з ім, на месцы старога будынка лазні павінна быць адбудавана новая лазня, аднак будаўніцтва пакуль не распачалося. Магчыма, у чалавека, які набыў участак, дзе стаіць лазня, пакуль няма грошай для рэалізацыі праекта. У любым выпадку вам лепш звярнуцца з гэтым пытаннем да раённага кіраўніцтва.

Перад тым як паследаваць парадзе Уладзіміра Локуна, удалося расшукаць інфармацыю пра тое, што ўчастак, на якім стаіць самахвалавіцкая лазня, і сапраўды быў выстаўлены на аўкцыён. Спроба прадаць яго была зроблена яшчэ ў 2012 годзе. Вось апісанне лота: “Будынак лазні з ганкамі, агульная плошча 206,8 квадратнага метра. Год пабудовы – 1958-ы. Аб’ект знаходзіцца ва ўласнасці Мінскага раёна і размяшчаецца на зямельным участку плошчай0,0489 га”.

Умовай пакупкі лота было яго выкарыстанне пад абслугоўванне лазні. Таксама дазвалялася ва ўстаноўленым законам парадку выкарыстоўваць яго для размяшчэння аб’ектаў спартыўнага ці фізкультурна-аздараўленчага прызначэння.

Пакупнік знайшоўся – ім стала ТАА “Гандлёвы дом Аграбелгандаль”, дырэктарам якога з’яўляецца Уладзімір Стрыёнак. Менавіта ён, даючы тлумачэнні ў Мінскім раённым выканаўчым камітэце, прадаставіў адказным чыноўнікам інфармацыю аб тым, што яго арганізацыя гатова адрамантаваць лазню да 20 снежня бягучага года.

Але і праз тыдзень пасля крайняга тэрміну (а былі мы на месцы за 4 дні да Новага года) рамонтныя работы і блізка не пачыналіся. Пры гэтым, калі верыць афіцыйнаму адказу, “дадзенае пытанне знаходзіцца на пастаянным кантролі Мінскага раённага выканаўчага камітэта”.

Што атрымліваецца: альбо чыноўнікі дрэнна кантралююць, альбо гатовы давяраць пустым абяцанням… Трэцяга, як кажуць, не дадзена…

У любым выпадку “Народная Воля” яшчэ вернецца да гэтай сітуацыі. Але будзе гэта ў наступным годзе.

Аўтар: Віталь ГАРБУЗАЎ 
Каб мець магчымасць прачытаць цікавыя і актуальныя артыкулы, купляйце PDF-версію газеты!
Хуткая аплата праз смс-сервіс

Чытайце таксама

«Беларускі гістарычны анекдот» — доўга, трапна і не заўсёды смешна

15 гадоў працы аддаў Сяргей Шапран кнізе “Беларускі гістарычны анекдот”, героямі якой сталі больш за 100 вядомых беларускіх грамадскіх і культурных дзеячаў.

Лукашэнка абмеркаваў з Макеем пытанні аптымізацыі МЗС і развіцця знешнеэканамічнай дзейнасці

Пытанні аптымізацыя МЗС і развіцця знешнеэканамічнай дзейнасці абмеркавалі 18 студзеня на сустрэчы ў Мінску Аляксандр Лукашэнка і міністр замежных спраў Уладзімір Макей.