Анлайн-дадатак да газеты
"Народная Воля"

16:34 26 студзеня 2017
20
Памер шрыфта

Дзеду Піліпу Канапельку пад 90 ужо, а яго добрай памяці ды светламу розуму толькі пазайздросціць можна. Расказвае такія яскравыя эпізоды свайго жыцця, такія гумарыстычныя, павучальныя гісторыі, што і маладога за пояс заткне.

Працаваў ён пасля вайны ў калгасе, потым пракладваў дарогі, будаваў масты, а перад пенсіяй ды ўжо атрымаўшы яе вартаваў рыбу, карміў карпаў у адной з дзяржаўных сажалак мясцовага рыбгаса “Светлая зорка”, што побач з яго роднай вёскай Кахановічы.

І вось якраз пасярод лета, у ліпені, здарылася з ім гэтая незвычайная гісторыя. На досвітку Піліп Іванавіч, пад’ехаўшы на веласіпедзе да складскога памяшкання, загрузіў у службовы катамаран пад самыя барты камбікорм і пачаў, адпіхнуўшыся ад берага вяслом, сыпаць корм шуфлем па абодва бакі лодкі. Трэба было бачыць, як скакала вакол катамарана ўдзячная вартаўніку рыба, як плямкала, раз-пораз пабліскваючы сярэбранай лускай пад першымі агністымі промнямі сонца…

“Бачыш ты, ну акурат як галодная дзятва ў час вайны”, – гаварыў сам сабе Піліп Іванавіч, любуючыся воднай роўняддзю даверанай яму сажалкі, удыхаючы на ўсе грудзі здаровую ранішнюю прахалоду і ў душы пачуваючы сябе паважаным, клапатлівым загадчыкам вялікага дзіцячага садка-ясляў. “А што, абы-каму не давераць дзяржаўнае дабро вартаваць…”

Пакарміўшы ўжо добра нагуляўшых вагу запушчаных яшчэ з вясны гадаванцаў, дзядуля прымкнуў катамаран да ладнага залацістага ствала сасны-прыгажуні, што ўвесь час любавалася сваім адлюстраваннем у вадзе, з апетытам з’еў заслужаны сняданак і, ямчэй падклаўшы пад бок і галаву ватоўку, прыдрамаў. Ён добра ведаў, што пасля ранішняга сытнага кармлення рыба не вельмі пойдзе на розныя хітрыкі рыбаловаў-браканьераў…

Паціху шумеў вецер у вершалінах сосен, мірна пераклікаліся між сабою галкі. Але ад сну вартаўніка спачатку абудзіў гул матораў, а затым рэзкія галасы людзей. Канапелька, узяўшы ў ахапак целагрэйку, бо сонца ўжо добра прыпякала, падаўся ў той бок.

– Здароў, абарыген! Адкуль ты тут узяўся?

На паляне ў дзесяці метрах ад берага стаялі аж тры легкавікі, і ладная кампанія з маладых мужчын і кабет, якія скінулі з сябе верхнюю вопратку, ужо пачала піраваць. На вялікім абрусе стаялі пляшкі каньяку і гарэлкі, піва і мінеральнай вады, была раскладзена багатая закуска. Тыя, што выпілі, ужо выцягвалі з багажнікаў вуды і спінінгі і накіроўвалі ў бок сажалкі.

– Я тут на службе вартаўніком, а сажалка гэта дзяржаўная, таму даю вам 20 хвілін на зборы, – пагрозліва прамовіў дзед Канапелька, які ў вайну прайшоў і партызанку, і фронт, таму застрашыць яго чым-небудзь было цяжка.

Тым часам падагрэтая спіртным кампанія віравала, нібы ўзбуджаныя пчолы ў вуллі, і мора ім было па калена.

Верхаводзіў, па ўсім відаць, высокі загарэлы мужчына ў вялізным капелюшы, нібы ў самбрэра.

– Якая служба, якая дзяржаўная сажалка? Дзе тут шыльда, дзе твае пасведчанні? Не дуры, дзед! Ідзі з намі лепей перакулі каньяку чарку-другую. А мы на юшку пару вёдзер вылавім – і па руках. Згода?

Дзеля праўды варта адзначыць, што на той час і сапраўды не існавала ў рыбгасе такіх немалаважных атрыбутаў, як шыльды і пасведчанні. З’явіліся яны пазней пасля такіх вось інцыдэнтаў.

– Калі вы зараз разам са сваімі машынамі не пакінеце бераг, – быў няўмольны дзед, – то я зараз паклічу Дэпутата!

З боку прыезджай кампаніі раздаўся дружны рогат:

– Якога дэпутата? Усе дэпутаты – нашы лепшыя знаёмыя і сябры. Ты хоць, дзед, ведаеш, дзе мы працуем?

А ўся штука была ў тым, што непадалёку адсюль, на лужку, у атачэнні бяроз і сосен грыз маладую зялёную траўку дзедаў ладны бык па мянушцы Дэпутат. Піліп Іванавіч нават яго і не прывязваў: той далёка ад гаспадара не адыходзіў і прыбягаў па першым яго поклічы.

– Дэпутат! Дэпутат! – зычна крыкнуў у бок лесу вартаўнік Канапелька.

З гушчару выскачыў здаравенны бугай і, пабачыўшы незнаёмых людзей, апусціў долу лабастую галаву з налітымі чырванню вачыма, капануў зямлю з усёй сілай, а потым рыкнуў так, што, мабыць, і ў дзедавых Кахановічах пачулі. Прыезджыя адразу аслупянелі ад нечаканасці і перапуду, шклянкі і вуды пападалі з іх рук. Дэпутат трушком накіраваўся ў іх бок, і тады кожны зразумеў увесь магчымы вынік такой непажаданай сустрэчы. Хто кінуўся ў бок сажалкі, хто стралою памчаў у бок вёскі. Страляла, нібы аўтамат, пад нагамі ламачча, а жанчыны  крычалі на ўсё наваколле такімі галасамі, нібы іх рэзалі.

З-за далёкай сасны паказаўся той мексіканскі капялюш.

– Дзед, бяры што хочаш, толькі адгані быка…

Піліп Іванавіч пагладзіў свайго надзейнага Дэпутата, адвёў яго на ранейшае месца, а вярнуўшыся, прыхапіў з сабою дзве бутэлькі гарэлкі і ладны калач каўбасы. “Хай і ў мой гарляк кропля трапіць, усё ж такі, што ні кажы, а перахваляваўся трохі, ліха іх бяры!”.

У рэкордна кароткі час бераг сажалкі стаў пусты.

Сяргей КУЛАКЕВІЧ.

г.Жыткавічы.

Каб мець магчымасць прачытаць цікавыя і актуальныя артыкулы, купляйце PDF-версію газеты!
Хуткая аплата праз смс-сервіс

Чытайце таксама

Белорусский экипаж впервые победил на этапе «Дакара»

Белорусский экипаж "МАЗ-СПОРТавто" занял первое место по результатам 11-го этапа марафона "Дакар-2018". Команда Сергея Вязовича финишировала с результатом 5 часов 14 минут 10 секунд.

Диета для «жирных котов». Нацбанк утвердил требования к вознаграждениям в банках

Нацбанк постановлением правления № 544 от 29 декабря 2017 г. установил требования к организации системы вознаграждений и компенсаций в банках, сообщила пресс-служба регулятора.

В Минске изменили нормативы потребления тепла

Мингорисполком своим решением №24 от 4 января, которое опубликовано 18 января на Национальном правовом интернет-портале, установил нормативы фактического расхода тепловой энергии в жилых домах, не обо