Акаянныя дні Беларусі

2266
Іосіф Сярэдзіч
Іосіф Сярэдзіч. Фота: Таццяна Ткачова

Так звычайна дзейнічаюць прафесійныя зладзеі. Ідуць на злачынства тады, калі ведаюць, што гаспадароў няма дома.

Менавіта па такім сцэнарыі ў мінулую пятніцу адбыўся бандыцкі напад на офіс рэдакцыі газеты “Народная Воля”. Ні мяне, галоўнага рэдактара і ўласніка памяшкання, ні майго намесніка на месцы не было. Верагодна, “няпрошаныя госці” ведалі: у гэты час я не мог пакінуць дома хворую на каранавірус дачку-ліцэістку, а жонка, якую напаткала такая ж зараза, злегла ў бальніцу. З-за дрэннага адчування дзіцяці не змагла своечасова прыехаць на работу і Марына Коктыш, якая сёння з’яўляецца адзіным маім намеснікам.

Ды што зладзеям да бяды людзей! Як і да таго, што газета “Народная Воля” выходзіць на законных падставах вось ужо дваццаць шосты год. Смеху варта тое, што ў друкарні выдавецтва “Беларускі дом друку” чацвёрты месяц “не могуць” адрамантаваць нейкі станок, з-за чаго нам давялося тыражаваць “Народную Волю” аж пад Масквой.

Некалькі супрацоўнікаў рэдакцыі, што знаходзіліся на рабочых месцах, спрабавалі спыніць асоб, якія не прад’явілі ніякіх дакументаў аб тым, хто яны такія і хто ім даў дазвол фактычна на выкраданне газеты, але ніхто з рабаўнікоў іх і слухаць не хацеў. Атрымаўшы падмацаванне з боку здаравенных амапаўцаў, яны ў лічаныя хвіліны закінулі ў машыну амаль увесь тыраж свежага нумара “Народнай Волі” і гэтак жа імгненна, як і з’явіліся, зніклі ў невядомым накірунку. Ка-ра-вул! Рабаванне сярод белага дня!

На жаль, з-за цяжкіх сямейных абставін я ў пятніцу так і не змог дабрацца на Энгельса, 34А. А калі бліжэй да абедзеннага часу ў рэдакцыі з’явілася Марына Коктыш, то ёй засталося толькі тэрмінова рыхтаваць паперу на імя начальніка ўпраўлення Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь па г.Мінску з патрабаваннем аператыўна правесці расследаванне ў адпаведнасці з усімі заканадаўчымі нормамі, прыцягнуць да адказнасці вінаватых у выкраданні тыражу газеты і тэрмінова вярнуць яго рэдакцыі.

Людцы! Што ж творыцца ў краіне? “Народная Воля” – сапраўды народная газета. Не, гэта не перабольшванне. Пасля таго як беларускія ўлады нахабна пазбавілі яе не толькі друкарні (не ў “зламаным станку” праблема), але і магчымасці распаўсюджвацца праз шапікі і паштовыя аддзяленні і такім чынам абрынулі фінансавае становішча рэдакцыі, чытачы, шматлікія прыхільнікі свабоднага слова, лічы, узялі ўсе расходы на сябе. Ды, адчуваецца, не па нутру прыйшлося гэта тым, каму чэсная, незалежная прэса – кол у горле. Як жа: дзяржаўныя газеты ні гу-гу пра злачынствы, якія адбыліся падчас галасавання (ды і напярэдадні) на прэзідэнцкіх выбарах, а “Народная Воля” рубам ставіць пытанне: вінаватыя павінны панесці адказнасць, і як мага хутчэй трэба правесці новыя, па-сапраўднаму дэмакратычныя выбары. З-за бязмежнага насілля над мірнымі пратэстоўцамі сілавікоў загінуў ужо не адзін чалавек, а колькі пакалечана, змарнавана – пра гэта ўлады нават гаварыць не хочуць, хоць “Народная Воля” нагадвае ім пра гэта ў кожным нумары.

У чым віна газеты, тыраж мінулага нумара якой падвергся рабаванню сярод белага дня? У тым, што яна адстойвае справядлівасць? Бароніць гонар чэсных людзей? Не, “Народная Воля” не бярэ на сябе ролю суддзі. Магчыма, ёсць пралікі і з боку рэдакцыі, яе аўтараў. У такім выпадку давайце гэта адкрыта абмяркоўваць, знаходзіць паразуменне. Калі ў некага ёсць прэтэнзіі да таго ці іншага матэрыялу – калі ласка, старонкі “Народнай Волі” даступны для ўсіх. Аб гэтым я мноства разоў казаў з самых высокіх трыбун. Гадоў, можа, дзесяць таму нават напісаў спецыяльны ліст А.Лукашэнку: любую сваю пазіцыю вертыкальшчыкі могуць даносіць да шырокіх мас праз “Народную Волю”. Адказу не было.

Ужо пасля выбараў мяне запрасіў на гутарку новы міністр інфармацыі Ігар Луцкі. Намёк яго я, здаецца, зразумеў: газета хоць і з’яўляецца недзяржаўнай, але прытрымлівацца яна павінна палітыкі “Чырвонага дома”. А калі гэта палітыка не падзяляецца многімі грамадзянамі краіны? Што, заткнуць ім рот? Не, “Народная Воля” нікому і ніколі не затыкала рот і не збіраецца рабіць гэта цяпер. Не замоўчвала негатыўную інфармацыю дзеля прыслужніцтва каму-небудзь – не замоўчвае і цяпер. Ну як можна рабіць выгляд, што ў краіне не льецца кроў, не гінуць людзі?

Пакручасты лёс Беларусі. Пакручасты ён і ў “Народнай Волі”. Не па добрай волі давялося шмат гадоў друкаваць газету ў Вільнюсе, затым – у Смаленску і вось тры месяцы – пад Масквой. Але і побач з Белакаменнай, скажу вам, шаноўныя чытачы, мы не знайшлі прыстанішча. Ёсць інфармацыя, што дзве дыктатуры – беларуская і расійская – уступілі ў змову, каб не даць нам магчымасці тыражаваць папяровы варыянт “Народнай Волі”. На мінулым тыдні “Роспотребнадзор” як быццам часова спыніў дзейнасць друкарні АТ “Прайм Принт Москва”. А значыць, дамова з нашай рэдакцыяй анулюецца.

Па згодзе беларускага і расійскага рэжымаў “Народная Воля” некалі таксама ў лёсавызначальны для нашай краіны час была выштурхнута са Смаленскай друкарні федэральнага падпарадкавання. Выжылі! Выжывем і цяпер! Перыядычнасць выхаду газеты застаецца ранейшай – аўторак і пятніца. Фармат, аб’ём і стыль вёрсткі не мяняюцца. Толькі пэўны перыяд “Народная Воля” будзе з’яўляцца не ў папяровым варыянце, а толькі ў электронным на нашым сайце nv-online.info.

Разумеем, гэта чарговыя нязручнасці для некаторай катэгорыі чытачоў, у першую чаргу тых, хто не валодае камп’ютарам. Што ж, даражэнькія, трэба перажыць гэтыя акаянныя дні. Над Беларуссю апусцілася цёмная ноч, але будзем аптымістамі: вось-вось надыдзе світанне.

Іосіф СЯРЭДЗІЧ,
заснавальнік, выдавец і галоўны рэдактар газеты “Народная Воля”.

Публікацыя з № 91 газеты «Народная Воля». Увесь нумар газеты можна спампаваць па спасылцы.


Няма запісаў для адлюстравання