Фота https://nashaniva.by

Як стала вядома «Нашай Ніве», 7 верасня ў сценах ІЧУ на Скарыны, 20 быў апраўданы жыхар Сенніцы Максім Вол.

Яго судзілі па канвеерным артыкуле 23.34 (парушэнне парадку арганізацыі ці правядзення масавых мерапрыемстваў), але суддзя Аляксей Крапачоў палічыў напісанае ў пратаколе нязначным для прысуджэння штрафу ці сутак.

Максім расказаў «Нашай Ніве», як усё было.

«З некаторых часоў я гуляю ў сябе ў Сеніцы з бел-чырвона-белым сцягам. 5 верасня каля дома мяне затрымалі два супрацоўнікі міліцыі, Канстанцін Кірылюк і Алег Кракасевіч, пад пагрозай прымянення сілы правялі мяне ў машыну.

Кракасевіч пры выключаным асабістым рэгістратары гаварыў са мной груба, разважаў услых пра неабходнасць фізічнага і сэксуальнага гвалту ў дачыненні да такіх, як я. Ён лічыў, што дрэўкі ад сцягоў трэба засоўваць у анальныя адтуліны тых, хто іх носіць.

У мясцовым аддзеле я запатрабаваў сабе адваката. Пратакол складаў не Кракасевіч, а іншы супрацоўнік, Ігар Нахаеў, які пагадзіўся прадаставіць мне адваката. Да гэтага міліцыянера ў мяне прэтэнзій няма. Адвакатка Наталля Ванцэвіч прыехала праз гадзіну, яе пусцілі.

Калі скончылі з афармленнем пратаколу, я пацікавіўся, ці магу быць вольным да суду, але начаваць давялося ў аддзяленні.

Раніцай па мяне прыехаў аўтамабіль, які завёз мяне ў Мінск у ІЧУ на Скарыны, 20. Да работы супрацоўнікаў ІЧУ ў мяне няма пытанняў, але сістэма побыту…

Бялізна не выдаецца ў прынцыпе, людзі мяняюцца кожныя суткі, можа быць такое, што 10 чалавек выкарыстоўваюць адныя і тыя ж падушкі, навалачкі. У выніку яны выглядаюць скамканымі, засаленымі анучамі. Вядома, на гэтых анучах зручней, чым на падлозе, але… Туалетную паперу не выдаюць, калі няма — выкручвайся, як умееш. Посуду няма. Па вечарах прыносяць кіпень, але набіраць яго няма ў што. Людзі зубамі абгрызаюць пластыкавыя бутэлькі, каб набраць вады і папіць, або развесці яе з халоднай і памыць галаву або абцерці цела. Так, я бачыў пакой з надпісам «душ», але, са словаў тых, хто там адносна доўга, нікога туды не вадзілі.

Вокны ў камеры зафарбаваныя, натуральнага святла няма, гарыць лямпачка з жоўтым слабым святлом.

«Потым нас усіх, хто быў у камеры, павялі на суд. Суд — па скайпе. Я лічу, што суд — гэта не тое месца, куды трэба ўкараняць электронныя тэхналогіі, але як ёсць.

Спачатку суддзя зачытаў нам нашы правы, усіх вывелі з кабінета і пачалі потым заводзіць па адным. Канвеер — вось як я магу апісаць працэс. Чалавек заходзіць і вельмі хутка выходзіць з паперчынай аб прысудзе.

Але так выйшла, што мне далі іншага суддзю — Аляксея Крапачова, бо ў мяне быў адвакат. Калі пачаўся працэс, суддзя пытаўся, як я пракаментую пратакол, ці прызнаю я віну. Я ж адказваў, што мяне затрымалі каля майго дому, а са сцягам гуляю штодзённа, выкарыстоўваю яго як спосаб упрыгожыць сябе і вылучыцца з натоўпу.

Дапытвалі сведкаў-міліцыянераў, іх паказанні блыталіся і не супадалі. Як высветлілася, у Сеніцы вельмі нервова ўспрынялі маё затрыманне, склалася суполка падтрымкі, якая адшукала двух сведкаў — жанчыны, якія бачылі, як мяне затрымлівалі. Яны змаглі разбіць тэзісы абвінавачання пра тое што я нібыта ўцякаў, збіраў вакол сябе людзей і гэтак далей.

У выніку суддзя абвесціў мяне невінаватым у сувязі з нязначнасцю здарэння. На апраўдальны прысуд я не спадзяваўся, ведаючы, якія рэаліі нашых дзён, гэтак жа былі здзіўлены і работнікі органаў. Праз 20 хвілін я пакінуў сцены ІЧУ».

Поделиться: