Анлайн-дадатак да газеты
"Народная Воля"

Гурт «Песняры» на чале з Анатолем Кашапаравым даў канцэрт у акупаваным Данецку.
11:40 11 кастрычнiка 2017
398
Памер шрыфта
Фота: kasheparov.ru

Музыка расказаў «Нашай Ніве», навошта ён паехаў у «ДНР» і што там пабачыў.

«Наша Ніва»: Анатоль Яфімавіч, вельмі неадназначная рэакцыя адносна вашага канцэрту ў «ДНР». Чаму вы паехалі ў Данецк?

Анатоль Кашапараў: Бо мы ўсе людзі, па-першае. Па-другое, яшчэ два гады таму я ў ЗША пачаў рабіць канцэрты для дзяцей Данбаса. ДЗЯ-ЦЕЙ, разумееце! Не для дарослых. Мы ж усе людзі, усе чалавекі. У палітыку я ніколі не лезу, мне гэтага не трэба. Я чалавек свету. Галоўнае — каб не было вайны.

«НН»: Дык вайна там была і яшчэ, можа, будзе.

АК: Ды ніякай вайны мы там не пабачылі.

«НН»: Якое ўражанне пакідае Данецк?

АК: Чысценькі, акуратны, прыгожы. Адзінае, што раней людзей было шмат, а цяпер, відаць, працэнтаў 30 толькі засталося. Ну так, малавата людзей на вуліцы.

«НН»: Цяпер вас могуць не пусціць даваць канцэрты ва Украіну.

АК: Мяне гэта не хвалюе, я за чалавечыя адносіны. Я дзесьці год таму апошні раз даваў канцэрт ва Украіне. Гэта не нашая справа. Важна, каб людзі, што над намі дамовіліся паміж сабой.

«НН»: Вы разумееце, што вас могуць выкарыстаць для прапаганды?

АК: Так. Дурняў на свеце шмат, што я магу зрабіць? Яны заўсёды будуць. Я асэнсавана паехаў, бо там таксама людзі, прыгожыя, цудоўныя людзі. Усё астатняе мяне не хвалюе.

«НН»: Ці сачылі вы за баявымі дзеяннямі на ўсходзе Украіны?

АК: Мы праехалі па дарогах Данбаса. Дарогі прыгожыя, роўныя, адрамантаваныя, усё зроблена. Я не адчуў, што там было калісьці. Ці нас так везлі… Нас жа прывезлі, засялілі, мы адпрацавалі, вось і ўсё. Прыгожая зала, прыгожыя людзі, нас на ўра прынялі. Проста ёсць нейкія зануды, якія вышукваюць праблему ў гэтым.

«НН»: А як дабіраліся?

АК: Проста. Паўсюль была «зялёная вуліца». Ніякіх праблем. Беларусаў любілі і любяць у Данецку. Можа быць у нас занадта шмат інфармацыі аб тых падзеях, некаторае лепш і не ведаць… Што там было, што там будзе, я не разабраўся ў гэтым. Я проста дробная сошка, кропля ў моры, я нічога не магу там змяніць.

«НН»: З кіраўніцтвам «ДНР» у вас не было сустрэч?

АК: Не, я катэгарычна сказаў, што ніякіх пытанняў адносна палітыкі, вайны, абмяркоўваць не буду. Я ні з кім не сустракаўся. Там могуць быць асабістыя разборкі. Загадзя аб усім папярэдзіў. Катэгарычна сказаў, каб ніякіх пытанняў нават не ўзнікала. І да маёй просьбы аднесліся з павагай.

«НН»: Гэтую паездку шмат крытыкуюць…

АК: Колькі людзей, столькі меркаванняў. Усё нармальна. Мы проста будзем за ўсе ўчынкі адказваць перад Богам. Бог адзіны ва ўсіх канфесіях. Людзі пражываюць жыццё, а жыццё ў людзей кароткае. Трэба жыць, а не траціць час на разборкі. Калі нехта ў нечым не мае рацыі, то я ўпэўнены, што ён за гэта ўсё адно недзе адкажа.

«НН»: У інтэрнэце пішуць, што вам проста вялікія грошы ў Данецку прапанавалі, таму вы туды паехалі.

АК: Вось давайце возьмем Леаніда Барткевіча. Ён мяне ўстаўляе ў афішу і ездзіць паўсюль. А я пра гэта не ведаю. А ён даваў канцэрты ў Судаку, Харкаве, Адэсе. Я з ім ужо не працую, а ён мяне паўсюль змяшчае на афішах. Гэта называецца паразітызм.
І ён ездзіў, і будзе ездзіць ва Украіну. І гэта нават я не выступаў у анексаваным Крыме, а ён выступаў! Можа быць, яму шмат грошай плацяць, а не мне.

«НН»: Дык а як так, што вы на ягоных афішах?

АК: Ну вось так, Кашапараў і Барткевіч пішуць, а едзе ён адзін. З гэтым трэба разабрацца. Пішуць, што «Залатыя галасы «Песняроў» уз’ядналіся, ля-ля-тапаля, Кашапараў, Барткевіч… А я нават не ведаю пра гэтыя канцэрты. Нават калі я быў у Амерыцы, то мне людзі дасылалі афішы.

Адзіным маім кіраўніком быў Уладзімір Мулявін. Барткевіч нават не ведае куды які шнур уваткнуць… Ён можа нават у не тое месца куды засунуць. Ладна, гэта жарты ўсё. Але я праз інтэрнэт дазнаюся пра канцэрты, у якіх у нібыта ўдзельнічаю.

Я аб зробленым ніколі не шкадую. Я нармальны чалавек.

«НН»: Вы цяпер у Беларусі стабільна жывеце?

АК: Ну так, і тут, і ў Расіі. Бо Беларусь не дапамагае грашыма, Расія дапамагае жыць канцэртамі. Там нас помняць, любяць, залы запоўнены. У Мінску так з людзей грошы павыцягвалі, што мне іх шкада.

А дзеці яны такія, калі нават апошні рубель будзе, то яго выцягнуць і пойдуць на канцэрт на лядовую арэну. На «Басту» гэтую негрыцянскую, каб дваравая музыка, рэп. Я працую не на заказныя канцэрты, а на купленыя білеты.

«НН»: Я бачыў, што вы давалі інтэрв’ю данецкай «Камсамольскай праўдзе», дык аўтограф пакінулі на беларускай мове. Умееце гаварыць па-беларуску?

АК: Калі спатрэбіцца, то я добра магу размаўляць на мове [пераходзіць на беларускую]. Я быў адзіным з «песняроў», хто добра ведаў беларускую мову. Чаму? Бо мой бацька быў дырэктарам школы, а маці працавала рэдактарам у выдавецтве «Беларусь». Мы з многімі беларускімі пісьменнікамі жылі ў адным доме на Чарнышэўскага: Піліп Пестрак, Ніл Гілевіч, Эдуард Валасевіч. Добра помню «Лысую гару», дзе гэтыя пісьменнікі гаўно дзялілі. Чыталі ж? Гілевіч добра ўсіх прапясочыў. І наша лецішча там было, усё гэта бачылі.

Аўтар: Зміцер Панкавец 
Тэмы:,
Каб мець магчымасць прачытаць цікавыя і актуальныя артыкулы, купляйце PDF-версію газеты!
Хуткая аплата праз смс-сервіс

Чытайце таксама

У Мінску будзе памятная дошка народнаму паэту Рыгору Барадуліну (фота)

У Мінску будзе памятная дошка народнаму паэту Рыгору Барадуліну (1935 — 2014). Яе плануецца адкрыць на доме па вуліцы Мележа, дзе ён жыў, яшчэ да Калядаў.
12 снежня 2017

Под сталинским солнцем…

Далеко не всем читателям Президентской библиотеки понравилась выставка на тему СССР. Вернисаж советских плакатов открылся в библиотеке в конце ноября.
12 снежня 2017

1800 мест в зале, а Пинигину кресла не нашлось

Это были в чем-то даже уникальные гастроли. Один-единственный спектакль – чеховскую “Чайку” в постановке главного режиссера Николая Пинигина – Купаловский театр показал в Китае пять раз в четырех горо