Анлайн-дадатак да газеты
"Народная Воля"

Хваля закрыцьця бібліятэк зь сельскай мясцовасьці дакацілася да гарадоў. У Баранавічах чыноўнікі прынялі рашэньне аб закрыцьці бібліятэкі ў музычнай школе № 1.
13:34 13 чэрвеня 2016
44
Памер шрыфта

Гараджане выступаюць супраць гэтага рашэньня, паколькі нотны фонд бібліятэкі зьяўляецца адным з самых унікальных у Беларусі.

Жыхары Баранавічаў зьвярнуліся зь лістом да старшыні гарвыканкаму з просьбай захаваць бібліятэку. Пад зваротам падпісаліся больш за сто гараджанаў. Жыхары гораду перакананыя, што бібліятэка ў музычнай школе вельмі патрэбная, кажа Тацяна Малашчанка:

Тацяна Малашчанка

«Напрыканцы навучальнага году, калі мая дачка здавала акадэмічны канцэрт, я выпадкова даведалася, што бібліятэку ў музычнай школе маюць намер закрыць. З наступнага году яна перастане існаваць. Шчыра скажу, што я вельмі перажываю за бібліятэкі. Практычна ва ўсе гарадзкія бібліятэкі мы запісаныя і наведваем зь дзецьмі. А тут атрымліваецца, што ў год культуры бібліятэку маюць намер закрыць. Тады я вырашыла скласьці зварот да чыноўнікаў і распачала збор подпісаў. Разам з бацькамі дзяцей, што навучаюцца ў музычнай школе, мы шчыльна скаапэраваліся і досыць хутка сабралі подпісы — літаральна за два тыдні пад зваротам падпісаліся 117 чалавек. Людзі ахвотна адгукаліся на наш зварот і выказвалі нязгоду, як жа можна закрыць так патрэбную бібліятэку».

Бібліятэку не закрыюць, але аптымізуюць

Чыноўнікі адрэагавалі на зварот. У афіцыйным адказе напісана, перадае Радыё Свабода, што пытаньне аб закрыцьці бібліятэкі гарвыканкам разглядаць ня будзе, але мае намер зрабіць бібліятэку спэцыялізаванай, з нотна-музычным фондам, а таксама паступова праводзіць скарачэньні.

Чыноўнікі маюць намер скарачаць бібліятэку

На думку Тацяны Малашчанкі, гэты адказ супярэчыць сам сабе:

«Выглядае на тое, што бібліятэку будуць паступова закрываць. У тым пляне, што ў адной супрацоўніцы кантракт завяршаецца ў жніўні, а ў другой — у верасьні. Пры гэтым цікава, што вось літаральна на днях я заходзіла ў бібліятэку, здавала кнігу, і бібліятэкаркі мне паведамілі, што ім загадана павялічыць наведвальнасьць установы на чатыры адсоткі. Якім чынам гэта ўсё стасуецца паміж сабою, я не да канца разумею.

Вакол нас практычна ва ўсіх сфэрах адбываюцца скарачэньні ды аптымізацыя. Мне падаецца, што прасьцей было б звольніць некалькі начальнікаў ды ашчадзіць на гэтым даволі вялікія сродкі, якія можна было б накіраваць на добрыя справы. Але адбываецца ўсё наадварот. Вось напрыклад, звальняюць і зьмяншаюць колькасьць дворнікаў. Але ў выніку атрымліваецца, што вуліцы не прыбіраюцца і становіцца брудна. Гэтак жа і зь бібліятэкамі — іх закрываюць, а ў выніку перашкаджаюць разьвіцьцю культуры. Раней ужо выкаранілі мову, ведаем пра праблемы ў адукацыі, а вось цяпер зьнішчаюць і культуру. Яна апошняя ў сьпісе. А людзі, якія працуюць у гэтай сфэры, ня будуць супраціўляцца, бо кожны зь іх, як і большасьць у краіне, зьвязаны нейкім кантрактам, абяцаньнем ці загадам. Ды і вядома, кожны баіцца страціць сваё працоўнае месца».

Кнігі нават паляць

Які ж лёс чакае кнігі, пасьля зачыненьня бібліятэкі?..

Верагоднае скарачэньне бібліятэкі ў музычнай школе № 1 у Баранавічах стане ня першым. Раней закрылі бібліятэку ў мясцовым Аўтапарку. Пры гэтым пра закрыцьцё бібліятэк паведамляецца, але рэдка бывае вядома пра далейшы лёс кніжнага фонду, што вельмі непакоіць, кажа Тацяна Малашчанка:

«Я ведаю, што кнігі зь бібліятэкі ў Аўтапарку патрапілі ў добрыя рукі. Людзям дазволілі іх набываць. Можна было прыехаць ва ўстанову і набыць выданьні за малыя грошы. Але зусім іншыя справы адбываюцца на тэрыторыі раёну. Не магу зараз дакладна сказаць, у якой вёсцы гэта было, але кніжкі зь бібліятэкі, якую закрылі, скідвалі проста на вуліцы і пазьней спальвалі. Гэта цяжка ўявіць, але такое адбываецца ў нашай краіне — вогнішча зь кніг. Пра гэты выпадак мне распавядала жанчына, якую скарацілі ў вясковай бібліятэцы, а цяпер яна працуе ў гарадзкой сетцы. Ведаю таксама, што некаторыя ўстановы, якія закрываюцца, распрадаюць свой кніжны фонд, а некаторыя нават здаюць кніжкі на макулятуру.

117 жыхароў Баранавічаў паставілі свае подпісы за захаваньне бібліятэкі

Раней жа як было: на кожнай фабрыцы, заводзе існавалі бібліятэкі, няхай і невялікія, але з добрымі фондамі. І гэтыя ўстановы захаваліся нават у самыя цяжкія часы. Я кажу перадусім пра дзевяностыя гады. Але цяпер яны зьнішчаюцца, бо сталі нікому непатрэбныя, а іх утрымліваць пры адсутнасьці грошай накладна. Але ж ня будзем забываць, што менавіта ў дзевяностыя гады бібліятэкі і бібліятэкары самі зараблялі грошы, каб набываць гэты кніжны фонд. А тыя часы былі ня менш цяжкія, чым цяпер. Тым ня менш, бібліятэкі тады ня толькі захоўваліся, але і павялічваліся, разьвіваліся. І толькі дзякуючы гэтаму мы цяпер маем гэтыя сховішчы кніг. Цяпер жа стаўленьне да кніжак зьмяняецца. Я досыць часта бачу чэргі ў бібліятэках. Зайдзіце, калі ласка, у нашую цэнтральную бібліятэку — каб узяць кніжку, вы будзеце стаяць у чарзе. Мне падаецца, што гэта такі нават сусьветны працэс: чытач ізноў бярэ кнігу з прыемнасьцю. Раней, калі інтэрнэт яшчэ толькі распаўсюджваўся, друкаванае слова перастала быць папулярным, але цяпер сытуацыя зьмяняецца на адваротную».

Тацяна Малашчанка мяркуе, што бібліятэкі могуць спрабаваць зарабляць грошы на сваё ўтрыманьне, і дзяржава павінна дапамагаць ім. Небясьпека ж заключаецца ў тым, што калі цяпер зьнішчаць кнігі, закрываць бібліятэкі, то гэты працэс стане незваротным.

Каб мець магчымасць прачытаць цікавыя і актуальныя артыкулы, купляйце PDF-версію газеты!
Хуткая аплата праз смс-сервіс

Чытайце таксама

У Мінску будзе памятная дошка народнаму паэту Рыгору Барадуліну (фота)

У Мінску будзе памятная дошка народнаму паэту Рыгору Барадуліну (1935 — 2014). Яе плануецца адкрыць на доме па вуліцы Мележа, дзе ён жыў, яшчэ да Калядаў.

Под сталинским солнцем…

Далеко не всем читателям Президентской библиотеки понравилась выставка на тему СССР. Вернисаж советских плакатов открылся в библиотеке в конце ноября.

1800 мест в зале, а Пинигину кресла не нашлось

Это были в чем-то даже уникальные гастроли. Один-единственный спектакль – чеховскую “Чайку” в постановке главного режиссера Николая Пинигина – Купаловский театр показал в Китае пять раз в четырех горо